Jaco

Na lang wikken en wegen, werd er inderdaad besloten om op vrijdagochtend richting het dorpje Jaco te vertrekken. Ik had er eigenlijk niet zo'n goed oog op aangezien ik er niet echt naartoe wou. Dat gevoel werd bovendien nog verder versterkt doordat mijn mama Tica me wist te vertellen dat dat dorpje helemaal niet zo aangenaam was. Ondertussen was ons busticket al besteld en was er dus niet veel meer aan te doen: Jaco stond op het programma voor het weekeinde.
Na een kort busritje - de tocht duurde maar een kleine 2u maar dat was toch voldoende voor mij om wat reisziek te worden van alle draaien hier - begreep ik meteen waarom er maar weinig mensen onder de indruk zijn van Jaco. Het is een dorpje dat helemaal niet Costa Ricaans aandoet, integendeel, de Westerse invloed is hier niet weg te denken uit het straatbeeld: de hoofdstraat bestond uit een aaneenschakeling van toeristische winkeltjes, Westerse overprijsde restaurants en surfwinkels. Daarvoor hoefde ik helemaal niet naar hier te komen.
Gelukkig moesten we niet zo ver zoeken om toch nog een stukje Costa Rica tegen te komen. Op een halfuurtje rijden van dit stadje, is het Nationaal Park Carara immers gelegen en dat konden we niet laten voorbijgaan. Vol goede moed besloten we dus om enkele trails in het park te gaan verkennen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar de weergoden hier zijn zo onvoorspelbaar en jawel, je raadt het al, ze besloten ons te trakteren op een lekkere onweersbui, inclusief donder en bliksem. Ahoy! Druipnat maar toch een beetje gelukkig, ging het daarna richting ons hotel.
Net toen we dachten dat we nooit meer in ons hotel gingen geraken - al 3 bussen hadden ons ondertussen gepasseerd - stopte er dan toch eindelijk eentje. Maar ik denk echt dat er slecht karma rondom mij hangt want opnieuw verliep de busrit niet zonder slag of stoot. De bus stopte blijkbaar niet waar wij wilden en belanden op een uur van Jaco en niemand - ondertussen wist de volledige bus ons verhaal al - wist of er nog een bus terug was. Gelukkig werden we bijgestaan door het Costa Ricaanse volk en na wat over en weer gepraat en - weeral - wat geduld was daar ons busje richting Jaco.
Aangezien het stadje zelf maar weinig te bieden had, waren we wel genoodzaakt om ons vertier ergens anders te zoeken: we besloten een ritje te maken met de Aerial tram die ons door de toppen van het regenwoud bracht. Hoewel ik in het begin een beetje kritisch was - wat vooral met de hoge prijzen van alles hier te maken had - was het toch wel de moeite waard en heb ik toch wel wat interessant beeldmateriaal kunnen verzamelen.
Voor de rest was er niet veel te doen en dus besloten we maar om wat rond te struien op het strand - dat overigens niet veel soeps was - en in het stadje, vooraleer ons busje ons terug in de drukke hoofdstad dropte.
Al benieuwd wat volgende week zal brengen...

¡Pura Vida!